The Wave

Ik loop langzaam wat te lanterfanten op een mooie herfstmiddag, heerlijk in gedachten die ik ruimhartig de vrije loop laat.
Achtereenvolgens komen aan bod: het weer (kalmpjes), wat ik zo zal gaan eten (nog geen idee) en de wereldpolitiek. Zelfs in een discussie met mezelf altijd een precair onderwerp. Zodat ik maar weer gauw naar een veiliger onderwerp overga, de film die ik laatst gezien heb.
Ik en mezelf, een prima combinatie.

Soms wens ik mezelf een hond, die in dit soort situaties met me mee loopt. Puur uit eigenbelang. Je gedachten hardop uitspreken en net doen alsof je het tegen dat beest hebt is volkomen sociaal geaccepteerd. Zonder zo’n viervoeter ziet dat er toch een beetje sneu uit. Op zijn minst verdacht.
Dus hou ik netjes alles binnen bovenkamers en loop nog wat doelloos verder in de al rap aftakelende natuur, herfst is toch een wat sleetse aangelegenheid.

De zon zakt al langzaam en kleurt de lucht vuilgeel. Net als ik bedenk dat ik eigenlijk nog niet aan de winter toe ben, ontvouwt zich een waar spektakel voor mijn neus. Een kabaal van jewelste doorbreekt de serene stilte van de namiddag. De lucht bestaat ineens alleen maar uit een woeste wolk vol vogels.
Wat bezielt deze beesten om ineens en masse de lucht in te schieten? Wellicht is er één geschrokken van mijn aanwezigheid, hoewel ik echt niet zo angstaanjagend ben.
En heeft deze ene angsthaas in zijn gepanikeer de hele boel op stelten gezet? Het domino-effect, maar in plaats van om te vallen met z’n allen de lucht in, geen idee. Mijn gedachten vagen langzaam uit als ik het spontane schouwspel bezie. Als een levend organisme, uitdijend, golvend en weer inkrimpend scheert de wolk langs de hemel, als een allesverwoestende tornado.

Niet alleen het kabaal wat uit deze kluwen komt, maar ook de schreeuwende en alles overstemmende kleuren, doen een aanslag op mijn zintuigen. Met open mond sta ik te kijken.

Duizenden vogels doen met z’n allen de Wave.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment