Te mooi om waar te zijn

Ik doe het niet meer! Beloofd. Erewoord. Het is nutteloos tijdverdrijf en gelukkig word ik er al helemaal niet van. Hou je dan liever bezig met Pinterest, net zo nutteloos maar dan zie ik tenminste nog het nodige eye candy.
Maar het is zoals een korstje op een net niet geheeld wondje, je wéét dat er je er van af moet blijven en toch pulk je het telkens weer open. Zinloos, en je wordt er niet gelukkiger van. Hooguit lelijker, want uiteindelijk resulteert het in een vet litteken. Hetzelfde geldt hoogstwaarschijnlijk ook bij het lezen van de commentaren die Jan en alleman tegenwoordig op het internet slingeren.
Niet gehinderd door enige vorm van intelligentie of subtiliteit menen ze de meest stuitende teksten te moeten leveren op diverse nieuwsfeiten.

En dat het niet bij onnozel geleuter blijft mogen we elk jaar weer ervaren bij de Zwarte Piet discussie. Nee, nieuws is pas écht nieuws als er tenminste één doodsbedreiging bij is geuit. Het lijkt zo mooi, een democratisch platform voor een ieder. Maar zoals bij zo veel dingen, als iets te mooi is om waar te zijn…. Afijn. Ik lees ze niet meer. Beloofd. Erewoord.

Ik schrijf. Niets hoogdravendst, niet voor de kost. Ik ambieer er niet de Nobelprijs mee te winnen. Gewoon puur voor de lol en om het hoofd leeg te maken.
Dat ik elke twee weken een gezellig samenzijn heb met twee andere meiden is een fijne bijkomstigheid.
Wij schrijven. Soms gedichten, dan weer columns of korte verhalen. Uit een diep trieste en ingrijpende gebeurtenis kwam voort dat wij onze spinsels zijn gaan delen. Publiceren. Wederom, niet hoogdravend en zeker niet elitair. Gewoon via Facebook. Met een eigen pagina, dat dan weer wel.
Puur voor familie en volgers. Lotgenoten wellicht. Wie weet pikken die er nog een woord van troost uit, dat zou mooi meegenomen zijn. Is het je ding niet, dan kun je het gewoon negeren. Toch?
Tot vandaag.

Toen maakte ik een fout.
En las de commentaren.
Die waren niet mild. Ongezouten beten ze een stukje van mijn zelfvertrouwen af. Ik heb nooit gepretendeerd een serieus dichter te zijn. Maar ik schrijf vanuit mijn hart en het dan zo platgewalst te zien worden, doet best een beetje pijn.
En waarom? Is de commentator wellicht gefrustreerd? Dat hij niet zo’n mooi platform heeft. Of komt de tekst te dichtbij? Of is het gewoon een ordinaire azijnpisser.
En nogmaals waarom? Waarom zou je een stukje van een amateur ‘dichter’ met de grond gelijk maken. Wat is het nut. Waarom laat je het niet gewoon aan je voorbij gaan. Wat zinnigs te gaan doen met je leven. Lijkt mij althans.

Redelijk in paniek meldde ik me bij de meiden.
‘Wat is dat voor iemand.’
‘Snapt ie het niet of heeft ie een punt.’
‘Help! Ik ga aan mezelf twijfelen.’
‘Niet doen,’ kwam al snel de reactie.
‘Nooit doen.’
En de mooiste: ‘Wees blij met dat commentaar. Je maakt wat los bij mensen.’
Kijk. Zo had ik het nog niet bekeken. Alles zijn positieve kant.
Níets is dus te mooi om waar te zijn…

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment