Stel je voor

Achter de geraniums zitten kan altijd nog, zo oud voel ik me niet. Al zijn er dagen dat ik pas na een uur rechtop kan lopen als ik uit m’n bed kom. Ik wijt het meestal aan het slechte weer, mijn ware leeftijd wil me maar niets zeggen. Mijn vader heeft altijd gezegd: ‘lieverd, je bent een laatbloeier.’ Tot vervelens toe. Uiteindelijk ga je er zelf nog in geloven ook.
Ja ik ben een laatbloeier, zelfs nu nog, nu ik toch ver boven de pensioengerechtigde leeftijd ben.

Een laatbloeier. Met een Peter Pan syndroom voeg ik er dan graag nog aan toe. Opgroeien, volwassen worden daar heb ik altijd een broertje dood aan gehad. ‘Don’t grow up, it’s a trap’ is mijn lijfspreuk. Ik geloof er heilig in dat mensen oud worden omdat ze stoppen met spelen en niet andersom.
Ik leef en elke dag, tot het moment dat ik op een morgen níet meer wakker wordt, blijf ik dat vieren. Ik heb er al teveel moeten wegbrengen naar dat kleine stukje kil niemandsland. Waar verlepte bloemen in treurig gelid de grafstemming benadrukken.
Rot toch op! Fik er in en uitstrooien over zee. Eeuwig zal ik blijven voortbestaan, als het schuim van de zee. Geen worm die zich te goed zal doen aan mijn lijf. Ik ben geen feestmaal!

Soms, als door het aanhoudende slechte weer, het er toch van komt dat mijn spieren stram zijn, blijf ik lekker binnen. Bij de open haard, poes op schoot. Je hoeft niet altijd actief te zijn om het gevoel te hebben dat je leeft.
Er kunnen dagen voorbij gaan. Zonder iemand te zien, zonder menselijk geluid. Alleen het knetteren van de houtblokken en het tevreden gesnor van poes.  Begin nou niet ‘ach zielig oudje’. Dit is namelijk geen straf,  ik vind het heerlijk zo alleen. Ik ben goed gezelschap voor mezelf. Ik heb een rijk innerlijk vermogen en een prachtig leven om op terug te kijken. Al dan niet gefantaseerd dat doet er niet toe. Soms is de fantasie zelfs échter dan de realiteit, intenser, meeslepender. Ook omdat het minder schuurt. In fantasie is altijd alles milder.

Zo kwam het dat ik op een dag, na vele plezierige overpeinzingen, enkele moeilijke terugblik momenten en wat onaangename retroperspectieven besloot mijn memoires te schrijven.
Waarheid is geen excuus. Ik kan u niet beloven dat bovenstaande geheel op waarheid berust. Maar ik heb een rijke fantasie en het verschil met de werkelijkheid vervaagt zodra ik mijn pen op papier zet.

Is getekend:

Jojanneke
Den Haag, 7 april 2071

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment