Pakkie Zware Van Nelle en de Playboy

Notitie van Zaterdag 7 mei

Vandaag heb ik het hotel verlaten om een pakkie shag te halen ondanks het chagrijnige weer. Kraag omhoog, hoed op, diep weggedoken in de jas, op weg naar de sigarenboer. Kwam daarbij over de wekelijkse markt, een treurige bedoening met dit ellendige weer. De markt liep op zijn end, want de stapels afgedankte sinaasappels, verpakkingsmateriaal en overig afval liepen hoog op. Kon nog net een zonnebloem uit de puinhopen vissen, weliswaar een beetje geknakt, maar hè, gratis is altijd leuk. Maakte voort, het plein diagonaal overstekend, laverend tussen kraampjes met stoffen en overbodig huishoudtextiel. Werd vervolgens voor de voeten gelopen door een oud lijk achter zo’n rollator . Blijkbaar zag ze iets wat haar aandacht trok want ze ging zonder waarschuwing vol in de remmen, waardoor ik tamelijk onzacht tegen d’r opbotste.
‘Ga toch weg met je bejaarden-Mercedes, mens. Ga andere mensen voor de voeten rijden,’ mepte met m’n zonnebloem om kracht bij te zetten. Ik miste haar, maar de rollator lag gelijk onder de gele blaadjes. Ze keek me enkel nijdig aan, maar hield verder haar mond, om daarna in onvoorstelbaar langzaam tempo verder te rollen.

Ik keek nog even naar de trieste restanten van de zonnebloem en gooide hem tenslotte maar weg, m’n weg vervolgend naar de sigarenboer, alleen even stilstaand bij de stroopwafelkraam. Kolere, wat rook dat spul toch lekker. Loerde nog effe naar het jonge meiske achter de toonbank, blond, sproetjes en stelten als een ooievaar. Tering, wat had die meid een partij benen. Sleurde mezelf bij de kraam vandaan, de diabetes voor de zoveelste keer hevig vervloekend.
Ach wat, dacht ik toen, doodgaan moet je toch en wilde al bijna omkeren, toen het stopte met zachtjes regenen en het ineens met bakken naar beneden kwam. Was binnen mum van tijd zeiknat. Kon me indenken hoe een treurwilg zich moest voelen, alles was compleet doorweekt en hing een beetje zielig aan m’n lijf. Zo had ik ook geen zin in stroopwafels meer. Zompig sjokte ik verder, m’n hoofd diep tussen de schouderbladen ingetrokken, alsof dat nog hielp. De markt was inmiddels uitgestorven, iedereen was voor de plensbui gevlucht.
 
Liep de sigarenboer binnen.
‘ ’s Middags!’
‘Goedemiddag meneer van Rhenen. Lekker weertje neemt u mee.’
Gromde wat, veegde voor de vorm mijn voeten, wensende dat ik voor heel even een hond was om me lekker ongegeneerd uit te kunnen schudden. Zou dan wel weer onmiddellijk de winkel uitgebonjourd worden.
Ik schuifelde richting toonbank.
‘Doe maar een pakkie Van Nelle, zwaar.’
‘Anders nog iets meneer?’ Haar hand zweefde al boven de kassa om de lade te openen. Al twee weken lang had ik niets anders gekocht dan een pakkie shag, maar ik had nog steeds een pestbui. Effies die meid lekker op stang jagen.
‘Ja, doe er maar een Playboy bij.’
Je had dat smoelwerk van d’r moeten zien, toen een man van 85 om zo’n blootblaadje vroeg.
‘U wilde wát?’
‘Playboy. Penthouse mag ook. Als het maar geen Hustle is, die is me een beetje te braaf.’ Meneer de connaisseur aan het woord, en waarschijnlijk op iets te luide toon want de hoofden van de anderhalve kip die in de zaak aanwezig waren keken op. Je zag ze denken, wat moet zo’n oude vent nou met zo’n blaadje? Hèhè.
 
Het arme kind was ondertussen weer een beetje bijgekomen, rekende de van Nelle en de Playboy af.
‘Mag het in een zakkie meid, zou toch eeuwig zonde zijn als het nat zou worden’, wat ze keurig deed. Liep de winkel weer uit, richting hotel, gelukkig was het weer wat droger geworden.
 Zo! Had ik een leuke avond voor de boeg of niet soms…

En zo vonden we de volgende ochtend meneer van Rhenen, liggend op bed. Hartaanval. Met zijn broek op zijn enkels, Playboy in zijn ene en zijn mannelijkheid in zijn andere hand geklemd.
Sterven in het harnas, dat moet toch een mooie manier zijn om te gaan…

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment