Hoe overtuig ik mijn moeder

Amanda heeft een droom. Net als elke rechtaardige 16-jarige wil ze beroemd worden. Heel erg beroemd. En niet zomaar ‘beroemd om het beroemd zijn’ zoals Kim Kardashian, nee Amanda wil bewónderd worden om haar talent, haar gave. En wat dat talent dan wel mag zijn, dat weet ze nog niet zo goed, maar dát ze talent heeft, tieners zijn nog niet zo goed in zelfreflectie, dat weet ze zeker. Het is alleen nog even zoeken.

Ze heeft het er vaak met haar hartsvriendin Suus over. Suus wil Topmodel worden, met mooie kleren aan de catwalk over lopen, dat lijkt haar wel wat. Geen aflevering van America’s en Hollands next topmodel wordt overgeslagen. Het was dan ook Suus die met het idee kwam:

‘Waarom schrijf je je niet in?’
‘He? Wat? Waarvoor?’
‘Nou, Idols, X- factor, the Voice. Hoewel Idols al wel weer een beetje ‘been there, done that’  is. En de Voice is eigenlijk heel saahaai. Doe X- factor maar. Dan weet je gelijk of je kunt zingen.’
‘Ja, en me af laten zeiken door zo’n relnicht als Gordon zeker… Doeeii.’ Amanda trekt er een vies gezicht bij. Suus schokschoudert zoals alleen tieners dat kunnen, verongelijkt en laatdunkend tegelijk.
‘Dan zul je het nooit weten, en word je ook nooit beroemd.’
Tegen die logica kan Amanda niet op. Het is dan wel doodeng, maar je weet tenslotte maar nooit. Stel dat zij, Amanda, de Nederlandse Suzan Boyle blijkt te zijn. Oké, musicals zijn niet écht haar ding, maar het gaat om het idee. Stiekem ziet ze het item bij Boulevard al; ‘Tiener doet jury versteld staan’. Of triljoenen hits op YouTube van haar auditie.
‘… ben je binnen’. De enthousiaste en daardoor ietwat schelle stem van Suus doet haar terug landen in de werkelijkheid.
‘X-factor dan maar?’ Suus kijkt haar vragend aan.
X-factor dan maar.

Ze duiken gelijk met het laptopje van Amanda het internet op om op te zoeken hoe, wanneer en waar de eerstvolgende audities gehouden worden. Ze ruziën nog wat over de locatie, maar zijn het er, zoals echte bff’s, al snel over eens dat Amsterdam dé perfecte plaats is.

‘Kun je Brad Pitt spotten.’ giechelt Suus.
‘En waar moet ik dan slapen?’ vraag Amanda met een ietwat benepen stemmetje, want om heel eerlijk te zijn, ze vindt het allemaal best wel eng.
‘We zoeken gewoon een leuk hotelletje.’ Suus is zeer resoluut, ze ziet het avontuur helemaal zitten. Logisch, denkt Amanda, zíj hoeft het allemaal niet te doen. Maar door het doortastende optreden van Suus is alles binnen no time geregeld en heeft Amanda onderdak, weet ze hoe ze in Amsterdam moet komen, en wordt ze verwacht op de grote X-factor auditie dag. Nu nog het allermoeilijkste stuk: haar moeder overtuigen.

Natuurlijk is die het er níet mee eens. ‘Als je denkt dat ik mijn 16-jarige dochter alleen naar Amsterdam laat gaan om zich vervolgens te laten afbranden door een zogenaamde vakjury, dan heb je het goed mis jongedame.’ En hoewel het bijna exact dezelfde woorden zijn die zij eerder tegen Suus heeft gezegd, haar moeders vonnis maakt dat Amanda er nu rotsvast in gelooft. Ze moet en ze zal naar Amsterdam.  Ze probeert wanhopig haar moeder ervan te overtuigen dat dit haar grote doorbraak kan worden. Bij elk argument dat Amanda aanhaalt begint haar moeder nijdiger te kijken. Amanda probeert haar blik nog te trotseren door boos terug te kijken, maar haar moeder heeft 30 jaar langer geoefend. Met een zucht slaat Amanda haar ogen neer om vervolgens de keuken uit te stieren, stampend de trap op te rennen, naar haar kamer waar ze de deur hard dichtsmijt. Wat haar moeder haar nog naroept hoort ze niet meer,  ze heeft zich snikkend in haar kussen gestort.

Dahaag auditie, doorbraak, beroemd worden. Ze hoort de stem van Suus in haar achterhoofd; ‘Geef je het nu al op? Dan zul je nooit beroemd worden. Kom op, overtuig je moeder.’ Zelfs in haar gedachten heeft Suus makkelijk praten. ‘Hoe overtuig ik mijn moeder,’ als ze dáár nu eens een boek over schreven. De volgende dagen probeert Amanda op allerlei mogelijke manieren haar moeder te overtuigen:
Zeurend. ‘Hou op Amanda, je bent vervelend.’
Stampvoetend. ‘ Je lijkt nu net een kind van vier.’
Smekend.  ‘Doe niet zo pathetisch, schat.’
Huilend. ‘ Je bent je roeping misgelopen, je had actrice moeten worden. Wat een drama!’
Chanterend. ‘Ik ben niet gevoelig voor krokodillentranen, Amanda en hoepel nu op uit mijn keuken.’

Dat was nu haar moeder, daar was ze mooi klaar mee. Ten einde raad huilt ze uit bij Suus. Ze zitten op haar kamertje. ‘Ik mag ook nooit wat van dat mens, dat ze mijn droom om zeep helpt laat haar gewoon ijskoud.’ Om haar woorden kracht bij te zetten slaat ze met haar vuist in het dekbed.
‘Je pakt het ook helemaal verkeerd aan,’ wijsneust Suus. ‘Het is toch bekend dat je met stroop meer vliegen vangt dan met azijn? Slijmen moet je. Zeggen dat je vindt dat ze er eens hoognodig tussenuit moet, omdat ze er zo moe uitziet. Met wallen enzo.’
‘Ja, en dat een weekendje weg haar goed zal doen, weg van de sleur enzo.’ Amanda begint te begrijpen waar Suus heen wil.
‘Precies, even lekker helemaal weg. En terwijl jij dan auditie doet, kan zij lekker, weet ik veel, shoppen of zo.’ Suus kijkt als een poes die net de kanarie heeft opgegeten, dat heeft ze toch maar even mooi bedacht. Amanda knikt nadenkend. ‘Tis het proberen waard.’

En wat denk je? Het werkt. Het werkt echt. Haar moeder kijkt helemaal gelukzalig als Amanda voorstelt om met z’n tweetjes een weekendje weg te gaan, zonder man en drukke zoontjes, met alle tijd voor zichzelf. Ze neemt het zelfs op de koop toe dat haar dochter zich dan vrijwillig laat afbranden door een zogenaamde vakjury. Zo reizen ze gezellig saampjes af naar Amsterdam, beide vol verwachting van een weekend in de grote stad.

En de auditie? Dat werd helemaal niets.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment