Het antwoord (deel 2)

En nu ligt ze dan op een belachelijk wit strand met wuivende palmen op de achtergrond. Ze wordt bijna onpasselijk van de clichés, ofschoon ze weet dat die misselijkheid door de schok komt.
Want het is toch wel een bizar gegeven om na 35 jaar ineens oog in oog te staan met je verloren gewaande echtgenoot.

Haar gevoelens strijden om het hardst. Dan is het de woede die wint. Omdat hij haar en de kinderen heeft achtergelaten om zich op dit Bounty-eiland te vestigen, en zijn  enige lousy excuus luidde dat hij niet meer tegen het keurslijf kon. Daarna is het walging om de lafheid van zijn daad, zijn eigen dood te ensceneren. ‘ Ik wilde de held van jou en de kinderen blijven. Niet de vent zijn die de benen nam.’
Bravo, ze spuugt de woorden die haar walging uitdrukken bijna uit. En er is ook verbijstering, vanwege de keuze van zijn levenspartner hier; Hans. ‘De liefde voor hem is altijd geweest, alleen konden we er nooit aan toegeven. In die tijd had niemand er begrip voor’, was zijn verklaring. Zelfs in deze tijd kan ze er geen begrip voor opbrengen, wil ze hem zeggen.

Wat uiteindelijk overblijft is de onnozelheid, omdat ze dit nooit heeft zien aankomen, nooit geweten heeft, of wellicht verdrongen.

Ze frunnikt wat aan het bespottelijke parapluutje in haar glas, als hij naast haar komt zitten op de strandstoel. Eigenlijk te intiem na het eindeloze gat van 35 jaar, ook al zijn ze officieel nog steeds getrouwd. Hij gaat met zijn hand door zijn haar, een vertrouwd gebaar, zelfs nu nog.
‘ Ik wil eigenlijk met je mee, terug naar Nederland’ zegt hij zachtjes. Ze verslikt zich, durft nauwelijks adem te halen.
‘Eigenlijk heb ik het wel gehad met dit klote eiland hier. En al helemaal met Hans, die vadsige nicht die achter alles aanzit wat een broek aan heeft. Bij jou was ik veilig Helen. Neem je me mee?’
Het is als een wens die eindelijk na al die jaren vervuld wordt, al die jaren van rouwen, ploeteren, zorgen. Jaren van tranen, hoop en wanhoop. Hier ligt het voor haar, te grijp, wachtend op haar antwoord.

En als ze hier zo ligt, ver weg van de realiteit, haar eerdere overpeinzingen nog vers in haar gedachten is het haar ineens kristalhelder. Ze voelt de levenslang gekoesterde liefde als een illusie van haar afglijden. Voor het eerst is ze werkelijk vrij!

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment