De truc is te blijven ademen

Soms vergelijk ik mezelf weleens met een rekenmachine. Huh? Kil en berekend? Oh vast, maar niet in deze context. Een rekenmachine is uiterst betrouwbaar, calculerend, en heeft (meestal) het juiste antwoord. Maar stop je er teveel getalletjes in dan krijg je de mededeling ‘Error’. Overload.
Dat is er precies wat er met mij gebeurt bij een teveel aan informatie en prikkels. Een (in dit soort situaties) onzalige combinatie van introversie en hoog sensitiviteit zorgen ervoor dat soms de stoppen volledig doorslaan. Error, overload.

Als je je ooit hebt afgevraagd hoe nu dat beroemde konijntje in het licht van felle koplampen er uit ziet: Wel, ik als ik in paniek ben. Ik hou daarom niet van feestjes. Zo, dat is er uit… Bang om voor saai uitgemaakt te worden heb ik dat jaren voor mezelf gehouden. En ben ik braaf een hele rits afgeweest. ‘Ik móet dit leuk vinden’. Maar in het kader van ken uzelf; ik vind er dus niets aan. Oh de voorpret vind ik geweldig, de ‘buzz’, het gegons over thema en dresscode. Shoppen, mooie outfit, make up tot in de puntjes verzorgd. Echt mijn ding. Om dan vervolgens volledig opgetut en -gedirkt op de bank neer te ploffen. Dekentje, poes, kopje thee, boek. In willekeurige volgorde. Zie hier het ultieme feestje van een Introvert.

Ben ik nu saai? Ikzelf vind van niet. Feestjes en ik gaan alleen niet zo goed samen.
Het begint al met er naar toe rijden, als mijn navigerende Beate (we hebben namelijk een Duitse versie) een weg op wil die niet bestaat. Parkeren op een drassig weiland, waarbij je je nu al afvraagt of je daar ooit nog wegkomt, en dan moet de ergste regen nog komen. Rijen om naar binnen te gaan, rijen om je jas op te hangen, het ontvangst comité te mogen begroeten, je eerste drankje (nee, geen alcohol, nee echt niet, nog zo’n ding). De meute, de drukte, hitte, donker afgewisseld met felle, flitsende lichten. Botsen en stoten, teveel mensen in je persoonlijke zone. En niet te vergeten de God-allerjezust-van alle verstand berovende-hoofdpijnbezorgende-kei knetter-oorverdovend harde muziek. Alle ingrediënten compleet voor een paniekaanval.

Die voel ik meestal opkomen vanuit de grond, eerst mijn tenen, voeten, langs mijn benen, langzaam omhoog. Alsof mijn lichaam in een verstikkend korset wordt gepropt. In het beginstadium als enigszins rationeel denken nog mogelijk is probeer ik uit alle macht wat prikkels weg te nemen. Even uit de drukte, weg van de muziek. Mocht dat niet mogelijk zijn: me in mezelf opsluiten. Zintuigen op slot, het donkerste hoekje van mezelf opzoekend. Blijven ademen.
In het merendeel van de gevallen lukt dat, en keer ik tot mezelf terug. Rustig blijven nu, adem in, adem uit. Ik weet echter dat ik weg moet blijven van de heftigste prikkels, de drukte en het lawaai. Want als dat me níet lukt weet ik wat gaat komen. Dan zal de paniek in alle hevigheid bezit van mij nemen. Het corset zal stevig tot boven aan toe worden aangetrokken totdat ademen niet meer lukt. Het wordt licht in mijn hoofd. Duizelig, draaierig. Helder denken lukt allang niet meer.
Er telt maar één ding: Ik. Moet. Hier. Weg. Nu!
Chaos, kortsluiting, vluchtgedrag. En huilen. Huilen! Zo heftig dat je er ribben mee kunt kneuzen. Snikken, schokkende uithalen. Het gevoel volledig kopje onder te gaan. Niet meer kunnen vertellen wat er nu mis is. Geen woord meer kunnen uitbrengen.

Hoe lief bedoelt ook, mensen gaan vragen wat er aan de hand is, wat ze voor me kunnen doen. Vragen, nog meer prikkels. Tuurlijk, ik begrijp best dat het angstig is om iemand uit elkaar te zien vallen. Hoe vaak maak je dat per slot mee.
Dus bij deze: mensen in paniek willen maar één ding: weg! Weg van hetgeen de paniek veroorzaakt, de menigte, de herrie, de felle lichten of juist het donker. Niet vragen, doen! Neem ze mee naar buiten, naar de rust. Plant ze ergens neer. Vraag niets. Zeg niets. Adem in, adem uit.

Dus heb ik besloten niet meer naar feestjes te gaan. Dan maar saai. Maar omdat ik weet dat ik niet voor alles kan vluchten heb ik wel besloten een professional on de arm te nemen. Voor tips, trucs en handvaten. Een fuifnummer zal ik nimmer worden, maar wat handigheidjes op te kunnen overleven zou zeer welkom zijn.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment