De dag dat Oscar introk (deel 4)

Daar zat ik dan, met in mijn ene hand die vertrouwde hand van mijn zus, die wat kleffer aanvoelde dan normaal, en in de andere de koele hand van Claudia. Zij begon op dramatische toon te declameren: ‘ Oh geesten van andere zijde, geesten aan deze kant, weet dat onze bedoelingen goed zijn en dat wij u slechts vragen willen stellen, die u alleen in al uw wijsheid geven kunt.’ Ze had haar ogen gesloten en haar hoofd geheven. Ik zat ademloos naar haar te kijken, door het dansende kaarslicht leek net alsof er wind vanuit het hiernamaals door haar haren waaide. Ze besloot dit ritueel met een zacht kneepje in mijn hand en liet los.
‘Leg nu je rechterwijsvinger op het glas. Denk erom: leggen, niet duwen. We stellen een vraag en via onze energie zal een geest onze vingers besturen en het glas naar de letters leiden.’

‘Wat zullen we vragen?’ vroeg mijn zus.
‘Eerst maar zijn naam. Da’s wel zo beleefd. Oh wijze geest, hoe mogen wij u noemen?’ Dit laatste weer op plechtige toon.
Er gebeurde niets. Ik giechelde een beetje van de spanning.
‘Stt,’ siste mijn zusje, ‘zo nemen ze ons nooit serieus.’
We wachtten nog even stil af. Mijn been was inmiddels aan het slapen en ik ging verzitten.
Drie seconden gebeurde er nog steeds niets, voordat langzaam het glas begon te bewegen. Er ging een schok door me heen en ik hoorde de adem van mijn zus stokken. Zelfs Claudia leek onder de indruk.
‘Het lukt, we krijgen antwoord.’ zei ze zachtjes. Tergend langzaam kroop het glas over het bord.
‘B!’ schreeuwden we in koor, en schrokken allledrie van het geluid daarvan.
‘B.’ herhaalde Claudia op zachtere toon. Oooh ik zat te trillen van de zenuwen toen het glas na de ‘B’ weer in beweging kwam.
‘O’
‘B-O. Het zal toch geen geest zijn die Bob heet, hè.’ Mijn zus, de nuchtere.
‘Nee wacht, hij gaat verder. E.’
‘Boe dus, hebben wij weer, een geest met humor.’
‘Stt, stil nou.’ maande Claudia.
Het glas bleef echter onbeweeglijk staan.

‘Zou ‘ie nog meer willen zeggen?’
Ik had de woorden nog niet uitgesproken of ik voelde het glas weer in beweging komen.
‘D,’ en weer verder,
‘O,’ glas naar het midden en direct weer terug,
‘O,’ ik begon een naar voorgevoel te krijgen. En ja hoor:
‘D.’
‘Oh mijn God, oh mijn God. Dood. Hij spelt dood.’
Claudia wipte op en neer, ‘We hebben echt contact met een geest.’
Het glas was nu niet meer te stoppen, telkens die vier letters, d-o-o-d, d-o-o-d, d-o-o-d.
We zaten daar maar, we wisten niet wat we hier mee aan moesten. Buiten adem zaten we te kijken naar het glas dat als een bezetene over het bord vloog. Het voelde venijnig aan onder onze vingers.
‘Ja dahag, nu weet ik het wel.’ zei mijn zus en liet het glas los.

En met een overweldigende klap sloeg het raam open, liet de storm toe in mijn kamertje, zodat de gordijnen opbolden als spoken, en de kaarsen in één keer gedoofd werden. De timing was perfect; het inferno kwam zó plotseling en zó in alle hevigheid dat we het alle drie uitgilden van angst, tegelijkertijd opsprongen en mijn kamer uitrenden.
Vervolgens vlogen we achter elkaar de trap af alsof de duivel op onze hielen zat. We hadden geen van drieën in de gaten dat aan de voet van de trap mijn broertje met zijn autootjes zat te spelen. We zagen hem en toen was het te laat. Claudia, als eerste beneden, bleef met haar voet haken achter zijn nekje, sleurde hem zo mee in haar val. Annet viel boven op hen, knalde met haar hoofd de zijne tegen de harde tegelvloer. En ik kwam daar nog eens bovenop, ik kon bijna het pletten van zijn lijfje horen.
De stilte kwam ineens. Nog nooit heb ik zó het ontbreken van geluid ervaren, geen zucht, geen snik, geen huil.
Vier jaar heeft hij mogen worden, mijn lieve kleine broertje, hij heeft het drama niet overleefd. Mijn moeder is nooit meer dezelfde geworden, mijn zus en ik praten nauwelijks meer met elkaar en Claudia hebben we na de begrafenis nooit meer gezien. De gevolgen van een onschuldig spelletje bleken immens.

Achteraf denk ik dat ‘boe’ voor ‘broer’ stond, de kleine man heeft altijd moeite gehad met de letter ‘r’. En ‘dood’ lijkt me wel duidelijk, wie of wat ons ook heeft gewaarschuwd.
Dit is mijn verhaal, het verhaal dat ik nooit iemand heb verteld, over mijn grote geheim en enorme verdriet. Over mijn schuld. Want ik ben de veroorzaker van de dood van Oscar, mijn lieve kleine broertje.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment