Dat had ik zelf moeten verzinnen

Soms komt het voor dat tijdens het lezen van een boek ik denk: ‘Soduju, dat had ik zélf moeten verzinnen.’ Hoe bizar het idee en plot ook zijn, het klópt. Het is geniaal. Hoe jammer is het dan dat de uitwerking vervolgens te wensen over laat. Of dat het plot compleet anders is dan ik  zou hebben bedacht. Waarbij het idee van mij toch echt veel beter zou passen.

Daarom zijn vervolgen vaak een zware teleurstelling. Zeker als er enige tijd tussen het eerste boek en het tweede heeft gezeten. Ik heb zelf dan tijd gehad om zaken in te vullen, te kleuren, te bedenken. De koers en het verloop te bepalen. Als dan het vervolg een compleet andere richting op gaat, ééntje die het niet háált bij mijn plotwending, dan is dat teleurstellend. Op z’n minst.

Dat was zeker het geval bij het boek ‘Bloemen op zolder’ van wijlen Virginia Andrews. Over vier kinderen die jarenlang worden weggestopt op zolder. Genegeerd door hun moeder, geterroriseerd door hun grootmoeder. Dat dit boek een blauwdruk bleek te zijn voor ál haar volgende boeken, dat wist ik toen nog niet, ik vond het verhaal geniaal. Verslónden heb ik het. En daarna nog tientallen keren. Spoiler-alert: Ze ontsnappen en zinnen uiteraard op wraak. Ik weet niet meer wat míjn versie van die bewuste wraak was. Wel dat ie vele malen beter was dan de uitwerking beschreven in ‘Bloemen in de wind’ , het vervolg. Wát een teleurstelling was dat. De vloek van een levendige fantasie.

Het boek waar ik in het begin naar refereerde met ‘Soduju, dat had ik zélf moeten verzinnen’ was ‘Midnight Library’ van Matt Haig. Ik heb het in één ruk uitgelezen en onderweg nergens bedacht: ‘dit gaat de verkeerde kant op.’ Het voordeel denk ik van het in één keer uitlezen. Ik heb geen tijd gehad om zelf al in te vullen. Liet me enkel meevoeren met de stroom. Genieten van hetgeen ontvouwde.

Tijdens mijn zoektocht op de ‘Meiden van Mary’-site kwam ik een synopsis tegen die ik een jaartje of tien geleden geschreven heb. Het was de allerlaatste opdracht die we bedacht hebben; een fanfiction verhaal. ‘Aan welke stimulerende middelen heb ik in godsnaam gezeten toen ik dit bedacht,’ was het eerste wat me te binnen schoot. Oh, ik wist nog wel dat ik zoiets had opgeschreven, inclusief een paar voorzichtige eerste hoofdstukken, ik vond de (her)ontdekking toch wel heel erg wonderlijk.
Niet zozeer het plot, wat overigens écht te bizar voor woorden is (ik ga er mee aan de slag, ik hou u op de hoogte). Maar dat het uit mijn eigen brein ontsproten is, maar dat ik er toch niets meer van wist. Als ik niet geweten had dat het van mezelf is, dan had ik kunnen denken: ‘Sodeju, dat had ik zelf moeten verzinnen’.

 

 

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment