Als een konijntje in de koplamp (deel 3)

Later hoor ik in een gedetailleerd verslag van Fred dat meneer Jansen tijdens het diner bij het nagerecht zijn moed bij elkaar heeft geraapt en weigerde zijn bord leeg te eten. Het verloop ging ongeveer als volgt:
‘Eet je ijs op, lieverd.’
‘Eh, nee.’
Stilte. De mond van mevrouw Jansen viel open. Dit had ze niet verwacht. Snel herpakte ze zich.
‘Eet nou maar gewoon je ijs op.’ Vinnig.
‘Nee.’
Meneer Jansen smakte zijn servet op tafel en leunde met zijn armen demonstratief over elkaar achterover in zijn stoel.
‘Ik wil geen ijs.’ Als een kleuter van vier.
Zijn vrouw verschoot van kleur, van roze naar wit naar rood, haar mond hapte als een vis open en dicht, totdat ze ‘m in een kaarsrechte streep trok na ‘Dan niet’ gemompeld te hebben.
Meneer Jansen was de koning, triomfantelijk had hij de overwinning behaald. Hij jubelde inwendig met zijn hele lijf, van wapperende haren tot wriemelende tenen.
Victorie, hij had het gedaan, hij had ’t ‘m geflikt!
Mevrouw Jansen gaf niet zomaar op, maar meneer Jansen kreeg langzaam aan de ervaring dat hij door nee te zeggen inderdaad zijn vrouw kon intomen.

Vanaf dat moment is het woordje ‘nee’ overal te horen in het hotel.
‘Doe je jas aan lieverd, het waait een beetje hard.’
‘Nee!’
‘Vraag even bij de receptie of Sanja gebeld hee…’
‘Nee!’
‘Denk je nog aan de …’
‘Nee!’

‘Nee!’ schalt nu al dagenlang door het hotel, het echoot in de kamers, het weerklinkt tegen de muren van de eetzaal. Het gonst in de trappenhuizen, het vibreert door de sleutelgaten.
Het is, kortom, alom vertegenwoordigd en heel even ben ik bang dat we een monster geschapen hebben.

Het echtpaar Jansen checkt vandaag uit, zij nog steeds een struise vrouw, met iets minder praatjes dan voorheen. Ze dirigeert nog wel, maar het commanderen wordt achterwege gelaten. Hij nog steeds een man met een woeste witte haardos, maar zijn rug is recht en zijn schouders naar achter. Hij lijkt gegroeid in de afgelopen dagen. Als ze klaar zijn geeft hij Fred een knikje en mij een kneepje, niet in mijn schouders maar een stuk lager dan dat en loopt kordaat het hotel uit gevolgd door zijn vrouw.

Ik slaak een zucht van verlichting. Volgende keer dat ze komen neem ik vakantie.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment