Als een konijntje in de koplamp (deel 2)

Meneer Jansen is aan bijna het einde gekomen van zijn klaagzang en wil net het slotakkoord inzetten als zijn vrouw hem vanaf de trap op luide toon sommeert.
‘Anton, wil je de meisjes niet zo van het werk afhouden, en mijn koffers komen uitpakken?’
Anton zucht onhoorbaar, zijn schouders zakken nog wat dieper.
‘Ja lieve,’ en sjokt vervolgens als een gehoorzaam puppy achter zijn vrouw aan, met de spreekwoordelijke staart tussen de poten. Heb ik medelijden met hem? Mmm, bijna, als ‘ie me net niet drie kwartier doorgezaagd had. Maar je zult maar met zo’n portret als mevrouw Jansen getrouwd zijn! Ik schud het bijna-medeleven van me af, ze zijn al zo lang samen, hij zal het inmiddels wel gewend zijn.

Hoe zeer ik daar naast zit blijkt enkele dagen later. In de lobby zie ik meneer Jansen met een onbekende vrouw van een jaar of veertig zitten. Ze zitten knusjes in de grote fauteuils bij de open haard. De oude snoeper, mevrouw Jansen heeft haar hielen nog niet gelicht, ze is met kleinkinderen naar de dierentuin, of meneer zit hier al met een scharreltje. Ontzettend blij dat ik er geen schunnige opmerking over gemaakt heb, want ik kom er achter dat de vrouw zijn dochter is. En haar vader krijgt op dit moment een flinke preek.

‘Ja maar pa, als je het zo zat bent dan zég je dat toch tegen haar?’
Meneer frunnikt wat aan zijn nagels, ineengedoken in zijn stoel.
‘Lieve Sanja, je weet toch hoe ze reageert als je haar tegenspreekt.’
‘Ja natuurlijk weet ik dat, ik ben haar dochter. Maar ik heb wel geleerd van me af te bijten. Als ik dat niet gedaan had dan had ik haar nog steeds elke dag aan de telefoon gehad met de vraag of ik wel goed gegeten heb, en of ik me wel warm genoeg aankleed als het een beetje vriest.’
‘Ja maar dat geeft zoveel gedoe en discussies. Ik vind het prettig om je moeder haar zin te geven. Dan is ze tevreden. En dan ben ik tevreden want dan laat ze mij verder met rust.’
‘Pa, zo kun je toch niet de rest van je leven doorgaan? Je moet echt leren nee zeggen hoor.’
Van luistervink word ik ook ineens in de discussie betrokken als meneer Jansen mij ineens om mijn mening vraagt.
Ik stamel wat ‘eh’s’. In het bijzijn van echtgenoot en dochter kun je er maar beter wat doekjes om winden.
‘Eh, uw vrouw, en uw moeder is eh, nogal doortastend en overtuigend. Het lijkt mij eh nogal lastig om dan ineens nee te zeggen.’
Sanja zucht.
‘Het is één keer door de zure appel bijten. Je zult zien dat ze daar zo níet op berekend is dat ze gelijk inbindt.’

Ze wendt zich weer tot haar vader.
‘Je moet het echt proberen, pa. Thomas was maar met moeite over te halen vandaag met oma naar de dierentuin te gaan. “Ja maar mam, oma wil alleen maar doen wat zij wil. Ze luister nooit naar ons. Altijd je zin krijgen mogen toch alleen de kinderen?” Zes is ‘ie nu pa. En mijn moeder weet hem nu al op de kast te krijgen.’
Meneer Jansen heeft het zichtbaar moeilijk dat zijn kleinzoon ook al leidt onder het juk van zijn vrouw.
‘Maar kun jij dan niet….’ hij denkt even na. ‘Is het wellicht handig dat jij met haar praat?’
‘Naar mij luistert ze niet pa. Bovendien, jij hebt er het meeste last van. En van jou verwacht ze het niet.’
Dat was er eentje onder gordel. Sanja beseft dat dit wel heel hard klinkt.
‘Nóg niet,’ vult ze snel aan.
‘En uw kleinkinderen zijn er ook nog twee die er last van hebben, dan kunt u het ook gelijk voor hun opnemen,’ doe ik mijn schamele bijdrage.
Meneer Jansen zakt nog wat dieper de fauteuil in.
‘Oké, dan zal ik het maar eens proberen.’
Nauwelijks hoorbaar en zonder al te veel overtuiging, als een stout kind wat spijt betuigt voor zijn gedrag maar eigenlijk niet weet wát er nu precies zo fout was aan zijn actie.

We geven hem nog wat peptalk, liever gezegd Sanja geeft hem nog wat peptalk.
‘Wanneer moet ik dan nee zeggen?’
‘De eerste de beste gelegenheid lijkt me. Voor mijn part direct al ’s ochtends. Als zij zegt dat jullie op moeten staan. Ook al ben je uitgeslapen, gelijk nee zeggen.’
‘Dus nee zeggen om het nee zeggen,’ voeg ik toe, ‘net een opstandig kind.’
Meneer Jansen belooft ons uiteindelijk dat hij nee zal gaan zeggen bij de eerste de beste gelegenheid. Of geeft hij alleen maar toe om van deze discussie af te zijn. Zo moeder zo dochter, Sanja kan net zo dwingend zijn.
Meneer Jansen klimt uit de stoel en schuifelt de lobby uit, nog maar nauwelijks klaar om in de vuurlinie te treden.

Comment

There is no comment on this post. Be the first one.

Leave a comment